حتما شما هم  نام حجت الاسلام محسن قرائتی را شنیده و یا او را می شناسید .  . ایشان ملائی است که در اوایل انقلاب بدون رو دربایستی در تلویزیون گفت « اگر آخوند سوار خر شد کسی نمی تواند او را پائین بکشند … آنهائی که تصور می کنند می توانند آخوند را از خر قدرت پیاده کنند ، کور خوانده اند  » ( نقل به مضمون ) .

خوب ! خدا را شکر ، از برکت انقلاب اسلامی ، اقای قرائتی  آبی زیر پوستش رفته و ترقی کرده و از یک   “ملای پا پتی  ” به “رئیس ستاد اقامه نماز ” که از مشاغل نان و آبدار در جمهوری اسلامی است رسیده است .اما  به نظر می رسد این روزها حوصله حجت الاسلام از بلغور کردن  کلمات آب نکشیده عربی سر رفته و به خیال این افتاده که به جای تدریس نماز ، کمی هم به ذوق خدادادی بذله گوئی برسد و همه استعداد دلقکی را فدای “ستاد  اقامه نماز “  نکند . در این جهت است که تصمیم گرفته یک وب سایت خنده برای استفاده مسلمین به راه اندازد .

حجت الاسلام محسن قرائتی ریاست محترم ستاد اقامه نماز

حجت الاسلام قرائتی در این باره می گوید «پیشنهاد می کنم، همان طور که با ساخت حسینیه و تربیت نیرو برای عزاداری برنامه ریزی می‌شود، برای خنده و خندیدن حلال نیز برنامه‌ریزی صورت گیرد، ما می توانیم با راه اندازی سایت خنده، خندیدن و خنداندن حلال را به مردم بیاموزیم.» اینجا

روی دیواری کنار امامزادهٔ‌ تجریش به خط نستعلیق خوش نوشته‌اند “خندهٔ بسیار،‌ دل را بمیراند.”

اما در باره “خنده “  ، محمد قائد در وب سایت خود و در مطلبی با عنوان «خنده از بیخردی خیزد؟» چنین می نویسد(۱) :

به فهرست دراز موضوعهایی که سالهاست قرار بوده به طور اساسی متحول شوند یک قلم دیگر افزوده شد. سینما و تئاتر و رادیوتلویزیون حلال، بهرهٔ حلال (لاپوشانی‌شده زیر اسم مستعار “اجاره به شرط تملیک”)،‌ مهد کودک و مدرسه و دانشگاه حلال، ورزش حلال بانوان و ورزش بانوان حلال. و اینک خندهٔ‌ حلال.

یعنی خنده‌ای که انسان را به جهنم نکشاند: خندهٔ صحیح، خندهٔ الهی، خندهٔ انسانساز. روی دیواری کنار امامزادهٔ‌ تجریش به خط نستعلیق خوش نوشته‌اند “خندهٔ بسیار،‌ دل را بمیراند.” محک‌زدن اینکه اولیا و انبیا واقعاً چنین چیزی گفته باشند در صلاحیت فرد غیرمتخصص در الهیات نیست. درهرحال، حرف درستی به نظر می‌رسد.

گرچه دلمردگی مفهوم پیچیده‌ای نیست، مطمئن نیستم خنده دل را بمیراند دقیقاً یعنی چه. اما این‌قدر می‌دانیم افراط در هِرهِر و کِرکِر و زیاد با صدای بلند حرف‌زدن سبب می‌شود اکسیژن کمتری به مغز برسد و انسان به اراجیف‌گفتن، ‌یا بیشتر اراجیف‌گفتن، بیفتد.

به طور تاریخی،‌ ایمان و میل به رستگاری با گریه شروع شد که بر هر درد بیدرمان دواست، نه با خنده. چهار هزار سال پیش بابلیها و بعد مصریها دنبال قضیه را گرفتند که مردگان کجا می‌روند و چه بر سرشان می‌آید. خوف مرگ و اندوه برای مردگان سرآغاز عصر ادیان بود.

پس شاید بتوان خنده را اساساً ناهمخوان با فرسفهٔ زندگانی پس از مرگ دانست. آستان ابدیت جای حزن و تضرّع و دلشکستگی است. باید فروتن و افتاده بود، دَم در کشید و دُم را روی کول گذاشت. حتی عبید زاکانی ِ هزّال از زبان پرسوناژ مصیبت‌دیده‌‌ می‌گوید دالان ظلمانی و خوفناک فنا جای خنده نیست.

میان اهل نقد و انتقاد دربارهٔ درجهٔ ابتذال آنچه در سینما و تلویزیون وطنی به‌عنوان خنده‌‌ناک عرضه می‌شود بحثی جریان دارد. ظاهراً اتفاق نظر دارند که بیشتر این تصاویر متحرک مبتذل مصداق سؤال‌ و جواب شبانهٔ شیپورها در خانهٔ دانش‌آموزی است که دربارهٔ اوقات فراغت خانواده‌اش انشا نوشت. تعیین اینکه آن فیلم‌وسریال‌ها حلال هم هست یا نه، نیاز به قدری صراحت از جانب صاحبان فتوا دارد که فعلاً مصلحت نیست.

کسانی (مانند نگارنده) گرفتار این عارضه‌اند که وقتی می‌کوشند خوشمزه باشند مخاطب روی در هم می‌کشد که یعنی چه،‌ تکراری و قدیمی بود؛ و وقتی با حالت عبوس بحث کاملاً جدی می‌کنند دیگران قاه‌قاه می‌خندند.

برای مایی که به طرز غم‌انگیزی ایرانی هستیم نوعی توفیق اجباری است. شاید این تکه نوار هم از قماش بحثهای ظاهراً فاضلانهٔ نگارنده باشد که برخی اهل نظر را به خنده می‌اندازد. انسان بهتر است آنچه خود دارد ز بیگانه (مثلاً کمدینها) تمنـّا نکند.

نوار سخنرانی حجت الاسلام تاکندی کاندیدای نمیندگی خبرگان از قزوین . این نوار قبلا  منتسب به  حجت الاسلام حسنی امام جمعه ارومیه شده بود که اصلاح شد

ناصر خسرو که آدمی بود، به بیان صادق هدایت، “صعب‌فکور”، با نوعی یبوست فلسفی سرود:

خنده از بیخردی خیزد، چون خندم؟

که خرد سخت گرفته‌ست گریبانم

———————————–

(۱) وب سایت محمد قائد