Home
translation
رفراندوم در کردستان

رفراندوم در کردستان عراق

translation

Donatation

از یکسال پیش که خواندنیها را به خانه شما آوردیم تلاش کردیم این پنجره را با امکانات شخصی سرپا نگه داریم اما امروز ادامه کار ما بستگی به یاری شما دارد . به آشنایایتان توصیه کنید به ما آگهی بدهند و اگر توانائی دارید با هدیه ای مختصر ما را در ادامه انتشار خواندنیها یاری دهید ، خواندنیها متعلق به شما است .

newsletter

اگر مایل هستید ازانتشار خبرهای مهم و مطالب جدید خواندنیها آگاه شوید آدرس ای-میل خود را در گزینه زیر وارد کنید تا بلافاصله پس از انتشار به شما اطلاع داده شود

   
translation
   
khaandaniha|خواندنیها > ویژه خواندنیها > تذکری به اصلاح طلبان خمینیست
artcile
اصلاح طلبان و خمینی

تذکری به اصلاح طلبان خمینیست

۱۷ اردیبهشت ۱۳۸۹

هفته پیش گفتم که سود «من» در تغییر رژیم است  اینجا و فکر می‌کنم آن را روشن و بر اساس منافع یک انسان ایرانی که زن و روزنامه‌نگار و تبعیدی و معتقد به جدایی دین و دولت نیز هست، توضیح دادم. می‌بینید که در توضیح این منافع، دین یا بی‌دینی یا به کدام دین بودن این «من» هیچ نقشی بازی نمی‌کند. اتفاقا دین یا بی‌دینی و یا به کدام دین بودن این «من» در حکومت کنونی مضمون درگیری و سرکوب اوست. این «من» حتی به عنوان یک مسلمان مخالف این رژیم نیز جایی در حکومت اسلامی ایران ندارد.

یعنی حکومت دینی خود در عمل ثابت کرده است حتی اعتقاد به دین اسلام و شیعه جعفری اثنی عشری بودن نیز به خودی خود سبب امتیاز و یا مصونیت فرد نمی‌گردد چرا که در این نظام باید یا سرسپرده بود یا بی‌تفاوت و خنثی و خاموش، وگرنه نه تنها اعتراض و مخالفت، بلکه دگراندیشی و دگربودن به خودی خود با سرکوب تمام عیار، حذف و از دست دادن حقوق اجتماعی از جمله شغل و امکان تحصیل و حتی مسکن و سرپناه روبرومی‌شود. چه فاجعه و مصیبت عظیمی! می‌دانستید «هولوکاست» یعنی مصیبتی که در آن آدمی همه چیز خود را از دست بدهد؟ شوخی نیست که انکارکنندگان هولوکاست خود، آفرینندگان آن در کشور خویش هستند؟!

اگر خمینی هنوز می‌بود…

حرف کسانی که از حکومت اسلامی با ویژگی‌های کنونی‌اش دفاع می‌کنند، روشن است و هر روز بیش از روز پیش روشن‌تر می‌شود. آنها تمامی ابزار سیاسی و اقتصادی موجود در کشور را در دفاع و حفظ حکومتی به کار گرفته‌اند که «امام خمینی» اگر می‌توانست بلافاصله در همان روز پس از انقلاب اسلامی بر پا می‌داشت. او نه اینکه نخواست، بلکه نتوانست. ده سالی هم که پس از انقلاب اسلامی زنده بود، بلافاصله با جنگ عراق همراه شد. وگرنه او در سرکوب مخالفان و حتی نزدیک‌ترین افراد به خود، از روحانی و غیرروحانی، اندکی تردید نکرد و از آنجا که یک سال پس از نوشیدن جام زهر و پایان جنگ درگذشت، پس فرصتی نیافت تا با خیال آسوده به «مهندسی» حکومت اسلامی خویش مشغول شود.

اگر وابستگان و دلبستگان جمهوری اسلامی دلشان برای ایران و مردمی می‌تپد که از این نظام جز زیان ندیدند، نخست باید تکلیف خود را با بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران و ارثیه‌ای که بر جای گذاشت تعیین کنند

اگر خمینی زنده می‌ماند، چه بسا خاتمی هرگز به ریاست جمهوری نمی‌رسید و شاید یک احمدی‌نژاد دیگر به جای خامنه‌ای می‌نشست که آن روزها رییس جمهوری اسلامی بود. کسی چه می‌داند؟ ولی شواهد، یعنی نظریه حکومت اسلامی و عملکرد خمینی در دوران ده ساله رهبری‌اش بر نظام جمهوری اسلامی، این گمان را به شدت تقوت می‌کند.

تفاوت بزرگ وی با خامنه‌ای در این است که شخصیت قدرتمند خمینی که خود از سازندگان بود و نه مانند علی خامنه‌ای از ساخته شدگان، می‌توانست هر کسی را در دایره نظام بر جای خود بنشاند. از همین رو، وجود وی در شرایط کنونی به سود جنبش اعتراضی می‌بود زیرا کسی نمی‌توانست به وی دخیل ببندد و نظرات خود را به او منسوب کند و به همین دلیل حضور او نه تنها به صف‌آرایی‌ها شدت می‌بخشید، بلکه آن را شفاف‌تر می‌کرد. آیت‌الله خمینی شاید تنها رهبر تاریخ و جهان باشد که نه حضورش، بلکه نبودش بیشتر به حفظ نظامی که وی بنیانگذارش بود، یاری رسانده و می‌رساند!

با این همه، هر اندازه که شخصیت خمینی در انقلاب اسلامی قدرتمند بود و می‌توانست برای وابستگان این نظام، حکم حکومتی صادر کند، ولی به نظر نمی‌رسد که می‌توانست قدرت جذب نسل‌های جوان‌تر را داشته باشد.

حساب آن فعالان سیاسی که در ایران کار و مقام خود را از دست داده و در احزاب و اپوزیسیون قانونی و نیمه قانونی به سود خط معینی قلم می‌زنند، و یا در خارج چنین می‌کنند، ربطی به روزنامه‌نگاری ندارد

نسل جوان سی سال پیش و کسانی که از اروپا و آمریکا دور و بر خمینی را گرفته بودند و همراه با وی بر مسند قدرت نشستند و اغلب هم ناکام گشتند، توجهی به لهجه و طرز حرف زدن خمینی و میزان سواد سیاسی، اجتماعی و فرهنگی وی نداشتند. برای آنها همین کافی بود که کسی در برابر «شاه» علم شده است. امروز اما جوانان در همه جای جهان به سر و رو و آرایش و اندام و شیوه سخن گفتن و اطلاعات عمومی و سواد تخصصی سیاستمداران، به ویژه اگر قرار باشد در جایگاه «رهبر» قرار بگیرد، کار دارند. سطح و مضمون توقع نسل‌های جوانتر از سیاست و سیاستمداران تغییر کرده است. بعید است جوانان امروز ایران برای خمینی، اگر هنوز می‌بود، تره خورد می‌کردند. آن سوی قضیه نیز اما صادق است: خمینی نیز اگر هنوز می‌بود، برای خواسته‌های جوانان تره خورد نمی‌کرد!

حالا که خمینی نیست…

نتیجه؟ می‌خواهم بگویم کسانی که خود را به «امام خمینی» می‌چسبانند، اعم از «اصولگرا» و «اصلاح‌طلب» در عمل فقط این را ثابت می‌کنند که حرف و عمل بیشتری برای جامعه امروز ایران که دست کم به اندازه یک نسل، بیست سال پس از مرگ خمینی، تغییر کرده است، ندارند. نسلی که نوعی از رویدادهای تکنولوژیک و سیاسی و اقتصادی‌ را تجربه کرده است که نه اینکه برای خمینی تصورناپذیر بود، بلکه با هیچ زبانی نمی‌شد برایش توضیح داد که بتواند آن را در چهارچوب فکری محدود به «حکومت اسلامی» خود درک و هضم کند.

بر اساس آنچه خمینی گفت و نوشت و انجام داد، یعنی بر اساس مستندات تاریخی و تجربی، اگر خمینی هنوز می‌بود، ایران بسی زودتر به انسدادی می‌رسید که امروز رسیده است. همان گونه که در ده سال پس از انقلاب رسید: با جنگی که پس از اخراج عراق از خاک ایران، شش سال بیهوده ادامه یافت تا سرانجام با نوشیدن جام زهر وارد یک انسداد دیگر شود. آن جام زهر ضرورت داشتن بمب اتم را یک بار برای همیشه به جمهوری اسلامی ثابت کرد و اگر هم خمینی آن را در وصیت‌نامه سیاسی خویش یادآوری نکرده باشد، با عملکرد خود برای وارثانش به جای نهاد.

حالا که خمینی نیست، اگر وابستگان و دلبستگان جمهوری اسلامی دلشان برای ایران و مردمی می‌تپد که از این نظام جز زیان ندیدند، نخست باید تکلیف خود را با بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران و ارثیه‌ای که بر جای گذاشت تعیین کنند. اگر این افراد در این باب معذوریت و محذوریت دارند، نسل جدید اما چنین قید و بندهایی را ندارد و آن را در اعتراضات یک سال گذشته نشان داد.

نتیجه؟ می‌خواهم بگویم راه ایران و آینده‌اش، راه این نسل و نسل‌های بعدی از تغییر رژیم می‌گذرد. اگر این تغییر می‌تواند از راه اصلاح صورت گیرد، یعنی همین رژیم چنان تحول «محیرالعقولی» پیدا کند تا آنگونه که رهبران «اصلاح‌طلبان» می‌گویند، آزادی و دمکراسی و حقوق بشر در آن پیاده شود، کسی که مانع رژیم نشده است! ولی آیا در آن صورت، جمهوری اسلامی، همچنان جمهوری اسلامی خواهد بود؟ با همین قانون اساسی که «ولایت مطلقه فقیه» جزو اصول تغییرناپذیر آن است؟ آخر چگونه انتظار دارند عقل چنین چیزی را بپذیرد؟!

قابل درک است که سیاستمداران در حکومت و اپوزیسیون برای پیشبرد سیاست خود یکی به نعل و یکی به میخ بکوبند، دودوزه بازی کنند، به زبان زرگری سخن بگویند و حتی دروغ ببافند و «تقیه» کنند. ولی فقط قابل درک است و نه قابل قبول! کار روزنامه‌نگار اما به عنوان واسطه بین قدرت و مردم (قدرت حکومت و اپوزیسیون هر دو) این است که مو را از ماست بکشد و «حقیقت» را از میان این همه ادعا بیرون بکشد. حساب آن فعالان سیاسی که در ایران کار و مقام خود را از دست داده و در احزاب و اپوزیسیون قانونی و نیمه قانونی به سود خط معینی قلم می‌زنند، و یا در خارج چنین می‌کنند، ربطی به روزنامه‌نگاری ندارد.

آنها از قلم و زبان که ابزار روزنامه‌نگاری است استفاده می‌کنند، بدون آنکه روزنامه‌نگار باشند. دلیل این ادعا را به سادگی می‌توان در سخنان آنها دید: آنها واسطه بین قدرت و مردم نیستند. بلکه واسطه بین طرفین قدرت و رقبای سیاسی هستند.

نتیجه؟ می‌خواهم بگویم موضوع دیگر بر سر «اصلاح» یا «انقلاب» نیست. بلکه بر سر «تغییر» یا «حفظ» رژیم است که می‌تواند از راه «اصلاح» یا «انقلاب» صورت گیرد. خواست مشتاقانه «تغییر» را دیگر کمتر کسی می‌تواند انکار کند. شعار «تغییر» به شعار تبلیغات انتخاباتی خرداد ۸۸ تبدیل شد و این همان گونه که پیش از برگزاری «انتخابات» گفتم و نوشتم یک شعار تعیین کننده بود که مضمونی بس مهم و «خطرناک» را به میان مردم می‌برد. مضمونی که رژیم به بهای «مشارکت پرشور و فعال» هزینه آن را به جان خرید: اعتراضات سراسری و ترکیدن یک بغض سی ساله.

گیریم که نتیجه انتخابات چیز دیگری می‌شد. ولی این رژیم چه تغییری را می‌تواند در جهت خواست‌های سیاسی، اقتصادی، اجتماعی مردم را بپذیرد و تحقق بخشد که به تغییر خودش منجر نشود؟! دست کم من یکی موردی را نمی‌شناسم. ولی چرا! اگر مضمون «تغییر» را به اندازه جابجایی این فرد با آن فرد کاهش دهیم بدون آنکه در ساختار حقوقی نظام تغییری صورت گیرد که وضعیت فلاکت‌بار جامعه را تغییر دهد، آنگاه شعار «تغییر» تحقق یافته است! یعنی مردم دوباره پشت خم کنند تا به جای این گروه که تا حالا چاپید، گروه دیگری بالا برود و بچاپد.

اگر خمینی هنوز می‌بود، ایران بسی زودتر به انسدادی می‌رسید که امروز رسیده است. همان گونه که در ده سال پس از انقلاب رسید

چه بسا به همین دلیل از طرف مردم می‌گویند نمی‌خواهیم انقلاب کنیم! خواهان همین نظام هستیم و می‌خواهیم آن را اصلاح کنیم! کسی اما برای انقلاب کردن تصمیم نمی‌گیرد! انقلاب امری ارادی نیست، بلکه تحمیلی است. انقلاب تحمیل می‌شود و آن هم اتفاقا از سوی حکومت‌هایی که انقلاب نمی‌خواهند و نه از سوی مردمی که انقلاب می‌کنند! آیا فهم این پدیده بسیار ساده که خود ایران در صد سال اخیر دو بار آن را تجربه کرده و در کشاکش سومی‌اش بسر می‌برد، خیلی مشکل است؟! از سوی دیگر، چه کسی مانع اصلاح حکومت توسط اصلاح‌طلبانی شده است که هشت سال ریاست جمهوری و قوه قانونگذاری و نهادهای مهم و کلیدی کشور را در دست داشتند؟! مردم؟مردمی که با همه محدودیت‌ها توانستند با رأی خود آنها را در رأس آن نهادها قرار دهند؟

بیگانگان؟ بیگانگانی که در تمام این سالها از هیچ اقدامی برای «اصلاح» این رژیم فروگذار نکردند؟ نه، اصلاح‌طلبان حتی نتوانستند دوباره همان نهادها را به دست بگیرند چه برسد به آنکه بخواهند تغییری در آن به وجود آورند!

آنها درست به همین دلیل که راه‌شان به سوی قدرت برای همیشه بسته شده است، باید با بنیانگذار نظام‌شان و با صف‌بندی‌هایی که در جامعه بیش از پیش شتاب می‌گیرد، تعیین تکلیف کنند. مقوله «قدرت» جای تعارف نیست و بدون «قدرت» و با بیانات «ادبی» و «هنری» نمی‌توان اندکی از منافع مردم را تأمین کرد. زمانی هست که سیاستمداران دیگر نمی‌توانند یکی به نعل و یکی به میخ بکوبند. نمی‌توانند به زبان زرگری صحبت کنند. و آن زمانی است که مردم و حکومت در برابر هم قرار می‌گیرند. اگر کسی این تقابل خاموش و پنهان را باور نداشت، دست کم از یک سال پیش به این سو باید آن را به چشم دیده باشد. سیاستمداران جمهوری اسلامی باید یک بار برای همیشه به صراحت بگویند حالا که خمینی نیست از چه کسی دفاع می‌کنند: از نظامی که به نظر انها به وارثان ناخلف وی رسیده است یا از مردمی که این نظام بر پشت آنها سنگینی می‌کند و خود از «امام خمینی» عبور کرده‌ است.

عنوان اصلی این مطلب «تغییر رژیم با اصلاح یا انقلاب؟» بوده است . تیتر از خواندنیها است .

 
کلیدواژه ها: , , , ,
  1. peerooz says:

    صد و خرده ای سال پیش که ایران بسیار مذهبی تر از امروز بود انقلاب مشروطه صورت گرفت و در قانون اساسی بنا شد که پنج مجتهد جامع الشرایط ، مصوبات مجلس را تصدیق کنند و این ماده ، سینه چاکان مذهبی را ساکت کرد . تا آنجا که من میدانم این قسمت از قانون اساسی هیچ گاه اجرا نشد. به عبارت دیگر ، انقلابیون بسیار زیرک تر از ما ، آنروز بدون اینکه سر هر کوچه و خیابان فریاد سکولاریسم نو و کهنه را سر دهند آنرا برای بیش از هفتاد سال به اجرا گذاشتند و آب هم از آب تکان نخورد.
    در مقاله قبلی خانم بقراط بنده کامنتی گذاشتم که اگرمذهبی ها به فرض محال – و عملا بسیار ممکن – خود را با ضروریات حقوق بشر تطبیق کامل دهند و از مذهب فقط نام آن باقی بماند -همان طور که هفتاد سال چنین بود-آیا این برای سکولارها ، از جمله من، قبل قبول است؟ و این را فرض بر این نهادم که شریعت شیعه چنین اجازه ای را به مجتهد میدهد.در این فرضیه با ” مطلا ” کردن مذهب مساله مذهبی و غیر مذهبی را دورمیزنیم و این مطلب را در سه سایت مذهبی ، غیر مذهبی و خنثی گذاشتم. بعد از سه چهار روز ، دو جواب رقیق تقریبا بی ربط گرفتم.
    نتایجی که من از این سوال بسیار ساده گرفتم عبارت اند :
    – این غوغای مذهبی و نیمه مذهبی و سکولار و سکولار نو و غیره فقط در حوزه گفتگوی “روشنفکران” وجود دارد و برای افراد معمولی و تاریک فکر مفهومی ندارد و آنها “از هر طرف که باد بیاد شن میکنند “.
    -و یا صاحب نظران این سوال را چنان مهمل یافتند که – باوجود هفتاد سال تجربه مثبت – آنرا قابل جواب ندانستند.
    به هر حال این پیشنهاد بمعنی ” مطلا ” کردن مذهب بود و ظاهرا خیلی ها معتقدند “حیف از طلا که خرج مطلا کند کسی”. سکولاریسم نو، نه یک کلمه بیش نه یک کلمه کم .

  2. peerooz says:

    امروز این ایمیل را در سایت جرس برای آقای مهاجرانی در جواب تفسیر ایشان از گفته منسوب به پیامبر اسلام گذاشتم . فکر نمیکنم منتشر بکنند ولی چون بی ربط به خیلی از مسائل دیگر نیست با صلاحدید ادیتور گرامی که حق نشر و یا تغییر در آن را دارند در اینجا میاورم.
    فکر کنم هنوز دعای صبحگاهی دبستان های ما کار برد دارد: خداوندا ما را به راه راست هدایت فرما.

    http://www.rahesabz.net/story/15066/

    جناب مهاجرانی ،
    ادعای شما بر یک فرض نامربوط و احتمالا نا درست بنا شده است.
    خداوندا پدیده ها را همانگونه که هستند به من بنما” .

    فرض بفرمائید در سالنی جهت امتحان ورودی دانشکده نقاشی ، مجسمه فیلی را در وسط قرار داده و داوطلبان ، دور تا دور، به ترسیم میپردازند. ترسیمات حاصله حد اقل ۳۶۰ و حد اکثر بینهایت تصویر مختلف است. بنا بر این ملا حظه میفرماید که از فیل مولانا ، در روشنایی هم تصویر گوناگون فراوان است. تعمیم آن به اجتماع و مسائل سیاسی و غیر سیاسی را به شما واگذار میکنم. موفق باشید.

  3. peerooz says:

    با عذر خواهی از جرس و “بد بینی” من ، کامنت فوق منتشر شد ولی مقاله در زیر بار آرشیو مدفون گردید. جالب یکی دو کامنت زیبا بود که ثابت کرد گاهی درک و فهم خوانندگان بیش از نویسنگان است. کوتاه ترین آنها کامنتی بود در باره بیان آقای مهاجرانی که میخواسته اند بگویند احمدی نژاد به علت کوری قادر به دیدن آزادی نیست و به جای کوری لغت کور رنگی را بکار برده بودند. این کامنت گفته بود کور رنگی ، عدم تشخیص رنگ است؛ کنایه از آنکه جنبش سبز به این رنگارنگی را آقای مهاجرانی به یک رنگ میبیند. و این تا حدودی در تایید مثال من بود که مثلا این “پدیده” فیل سبز حتی در روز روشن هم صدها تصویر مختلف وگاه متضاد دارد که رنگارنگی دیدها از زوایای مختلف میباشد و لازم نیست یکی غلط و دیگری درست باشد.